เส้นทางชีวิต
จากรือเสาะสู่ปลายด้ามขวาน
เริ่มงานเทศบาลตำบลรือเสาะ
ตำแหน่งผู้ช่วยช่างศิลป์ กองวิชาการและแผนงาน ด้านประชาสัมพันธ์ จุดเริ่มต้นของเส้นทางสื่อท้องถิ่น
กล้องฟิล์มตัวแรก
เริ่มเล่นกล้องฟิล์ม ฝึกสายตา ฝึกหัวใจ เรียนรู้แสงและเงาด้วยตนเอง
เกียรติสูงสุดของชีวิต
เกียรติยศสูงสุดมีโอกาสถวายงานบันทึกภาพ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว สมเด็จพระนางเจ้าฯ และพระบรมวงศานุวงศ์ ณ พระตำหนักทักษิณราชนิเวศน์ จ.นราธิวาส ความปลาบปลื้มเป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูลอย่างหาที่สุดมิได้
ฉบับปฐมฤกษ์ วารสารรือเสาะสัมพันธ์
ปีที่ 1 ฉบับที่ 1 ทำหน้าที่บรรณาธิการ เขียนข่าว ถ่ายภาพ สกู๊ปสัมภาษณ์ ในนามปากกา "ตาแมว"
22 ปี 305 ฉบับ
วารสารรือเสาะสัมพันธ์ เดินทางอย่างต่อเนื่อง ปิดตำนานฉบับสุดท้าย ปีใหม่ 2561 ก้าวสู่ยุคดิจิทัลอย่างเต็มภาคภูมิ
บรรจุเป็นข้าราชการท้องถิ่น
ลูกจ้างประจำเทศบาล ตำแหน่งนายช่างศิลป์ มุ่งมั่นทำงานด้วยหัวใจ
เฟืองตัวเล็ก ๆ ที่ขับเคลื่อนท้องถิ่น
ทุ่มเทแรงกายแรงใจ เป็นส่วนหนึ่งในการพัฒนาชุมชนรือเสาะและสามจังหวัดชายแดนใต้
เกษียณราชการ
เกษียณจากเทศบาลตำบลรือเสาะ แต่หัวใจงานสื่อไม่เคยเกษียณ
ปลายด้ามขวาน @ ชายแดนใต้
สื่ออิสระ บรรณาธิการ / เจ้าของเว็บไซต์ Deepsouthpost.com ยืนหยัดส่องสว่างทุกความจริงเพื่อชายแดนใต้ "ไม่มีคำว่าเกษียณ"
โล่และเกียรติบัตร สาขาสื่อมวลชนมากมาย
เครื่องหมายแห่งความทุ่มเท คุณธรรม และความศรัทธาต่อวิชาชีพ
ความปลาบปลื้มอันเป็น
เกียรติแก่วงศ์ตระกูล
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2528 เป็นต้นมา ข้าพเจ้าได้รับโอกาสอันเป็นมงคลยิ่งในชีวิต ได้บันทึกภาพพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ และพระบรมวงศานุวงศ์ ณ พระตำหนักทักษิณราชนิเวศน์ จังหวัดนราธิวาส
ทุกครั้งที่กดชัตเตอร์ คือความตั้งใจ ทุกภาพคือความจงรักภักดี และเป็นความภาคภูมิใจที่ได้ทำหน้าที่สื่อเล็กๆ ถวายงานรับใช้ใต้เบื้องพระยุคลบาท
ความปลาบปลื้มเป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูลอย่างหาที่สุดมิได้ — บันทึกไว้เป็นตำนานชีวิต เพื่อให้ลูกหลานได้เห็นคุณค่าของความซื่อสัตย์ต่อหน้าที่
วิดีโอและบทความ
ที่ต้องอ่าน
จากกล้องฟิล์ม
สู่โลกโซเชียล
เรียนรู้จากการลงมือทำ รักการอ่าน และประสบการณ์ในพื้นที่จริง ครูที่ดีที่สุดคือชุมชนและผู้คนที่เราพบเจอ
“จากวารสารกระดาษสู่เว็บไซต์ จากฟิล์มม้วนเล็กๆ สู่โลกออนไลน์ที่กว้างใหญ่ สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนคือหัวใจของคนทำสื่อ”
ผมไม่เคยเรียนนิเทศศาสตร์ ไม่เคยมีปริญญาด้านสื่อสารมวลชน สิ่งที่ผมมีคือความรักการอ่าน ความช่างสังเกต และการลงพื้นที่จริงทุกวัน กล้องฟิล์มสอนให้ผมรอคอยแสงที่เหมาะสม งานเทศบาลสอนให้ผมเข้าใจระบบราชการ และชาวบ้านรือเสาะสอนให้ผมฟังด้วยหัวใจ
วันนี้เครื่องมือเปลี่ยนไป — โทรศัพท์มือถือเครื่องเดียวก็เป็นทั้งกล้อง โรงพิมพ์ และสถานีโทรทัศน์ได้ แต่หลักการเดิมยังคงอยู่ : จริง ตรง รอบด้าน และยืนข้างความจริง
อยากฝากถึงน้องๆ สื่อรุ่นใหม่ว่า อย่ากลัวที่จะเริ่มจากเล็กๆ อย่าดูถูกงานวารสารตำบล อย่าดูถูกภาพถ่ายใบเดียว เพราะทุกอย่างคือต้นทุน และวันหนึ่งมันจะกลายเป็นกำไรชีวิตที่ส่งต่อให้สังคมได้
.png)
